Topdrukte

Vandaag in Ntcheu mijn achtste training binnen 2 weken afgerond. In deze trainingsronde worden hele schoolteams getraind in het gebruik van de iPads en de Learning Centres. De trainingen duren vier tot vierenhalf uur en kunnen niet eerder dan 13.00 uur starten om de lessen niet te erg te verstoren. In de ochtenduren ben ik dan meestal op andere scholen te vinden met de registraties van kinderen, waardoor de dagen lang en zwaar zijn. En dan vergeet ik nog te vermelden dat het werk 's avonds vaak gewoon door gaat door afhandelen van mail, maken van documenten en/of financiële verslagen. Morgenochtend nog één school waar ik registraties ga doen en volgende week volgen dan 2 andere nieuwe scholen. Op één van die scholen moeten bijna 1000 kinderen geregistreerd worden, dus ik ben benieuwd of we dat gaan redden in twee ochtenden.

Inmiddels ben ik gelukkig weer goed herstellende van mijn motor-ongeluk eerder deze week. Op maandagavond, tijdens mijn terugreis van één van mijn trainingen, stak een niet-uitkijkende voetganger onverwachts over. Aangezien hij stilstond en 'de andere kant opkeek' toen ik aan kwam rijden, was zijn actie geheel onverwacht en bovendien op een moment dat ik op een afstand van zo'n drie meter van hem af was. Geen kans dus om hem te ontwijken of op tijd te kunnen stoppen. Gelukkig voor hem (en mij) reed ik niet al te hard, omdat het binnen een bewoond gebied was. Ik reed max. 40 km/uur en doordat ik remde toen dit gebeurde zal het nog zo'n 25 km/uur geweest zijn toen hij tegen mijn motor aan knalde. Uiteraard kwamen wij beiden ten val. De verwondingen vielen gelukkig allemaal mee, maar mijn motor bleek direct na het ongeval onbruikbaar en dat terwijl ik nog 10 km te gaan had. Gelukkig kreeg ik, samen met mijn motor, een lift op een vrachtwagen, die mij op een km afstand van mijn huis afzette. Later die avond, bij mijn huis, kreeg ik mijn motor toch weer aan de praat, zodat ik besloot mijn (werk)plannen voor de rest van de week gewoon door te laten gaan.

De volgende dag dus de registratie gaan doen op een nieuwe school, Magareta en 's middags doorgereisd naar Ntcheu. Helaas bleek mijn motor toch wel wat problemen te hebben en kwam ik halverwege even stil te staan... maar uiteindelijk toch in Ntcheu aangekomen. Wel VSO benaderd om mij een vervangende motor te komen brengen, wat ze dan ook meteen de daarop volgende dag hebben gedaan.

Inmiddels heb ik besloten volgende maand 2 weken naar het uiterste Noorden van Malawi te gaan om daar de werkzaamheden van de vertrekkende Volunteer tijdelijk over te nemen. Het is belangrijk dat het werk daar door kan gaan en veel scholen zijn daar nu niet online, mogelijk omdat ze niet weten hoe ze moeten opstarten en/of niet weten hoe ze de nieuwe kinderen moeten registreren: ik pak mijn rol als 'vliegende keep' dus maar weer eens op.

Power en meer....

Na ruim twee weken geen elektriciteit te hebben gehad in mijn huis, is het probleem gisteren (17-09) eindelijk verholpen. Het bleek dat het elektriciteitsbedrijf bij de aansluiting van één van mijn buren een cruciale fout heeft gemaakt. Hierdoor werden de meters verwisseld en bleek ik dus de stroom van mijn buren te betalen, terwijl mijn stroom liep via hun meter. Mijn buren hebben hier flink van geprofiteerd, want dagelijks werd mijn voorraad units (vooraf betaald!) met zo'n 10 units verminderd, terwijl ik zelf dus helemaal niets verbruikte, want er kwam geen stroom het huis binnen. Tja, en wie zal dat betalen....?

Tijdens die twee vrijwel 'powerloze' weken kwam de stroom soms in heftige fluctuaties mijn huis binnen met als gevolg dat o.a. mijn geiser en mijn dag/nacht schakelaar voor de buitenverlichting kapot gingen. Heb inmiddels nieuwe gekocht, maar ook dat was weer een flinke schadepost! Tot overmaat van ramp is er vorige week in de nacht van vrijdag op zaterdag een (mislukte) poging gedaan om via mijn voordeur in te breken, waarna mijn slot onbruikbaar was en dus vervangen moest worden.

Momenteel is de elektricien voor de zoveelste keer terug in mijn huis om mijn geiser te repareren; gisteren deed hij al een poging om het element in de geiser te plaatsen, maar hij kon dit niet afmaken omdat hij geen siliconenkit meegenomen had... Bovendien presteerde hij het om door mijn plafond te zakken..., zodat ik er weer een nieuw probleem bij heb.

Wat werk betreft zit ik in een hele drukke maand: op 13 scholen in Dedza en Ntcheu moeten de nieuwe kinderen geregistreerd worden en ik probeer mijn tijd dus evenredig te verdelen om hen te ondersteunen. Vooral op de nieuwe scholen is dat een hele klus. Positief is dat een aantal scholen (alle scholen in Ntcheu!) zelf aan de slag gegaan zijn en niet op mijn komst hebben gewacht. Tijdens deze maand verzorg ik ook 8 trainingen van complete schoolteams. Doordat de registraties 's ochtends zijn en de trainingen 's middags, maak ik zeer lange dagen. Het niet hebben van elektriciteit zorgde er daarbij ook nog voor dat ik 's avonds op pad moest om elders mijn laptop, mobiel en iPads weer opgeladen te krijgen, aangezien ik die de dag erna weer nodig had.

Vanaf volgende week zullen veel 'nieuwe scholen' de iPads krijgen, zodat ze ook daadwerkelijk met hun geregistreerde leerlingen kunnen gaan werken in de Learning Centres: dat vraagt weer een nieuwe ronde van scholen bezoeken en ondersteuning, want ondanks de trainingen is het werken met iPads voor de meeste leraren toch wel even wennen...

Electriciteit

Na terugkomst van mijn rondreis door Central en Northern Malawi ben ik meteen doorgereisd naar Lilongwe voor een Training van TTC lecturers. Acht TTC's hadden elk 4 vertegenwoordigers gestuurd en de training verliep zeer succesvol. Alle TTC's gaan de leerkrachten in opleiding trainen in UT vanaf januari. De maanden daarvoor worden gebruikt om het lesmateriaal op orde te krijgen.

In de afgelopen week was ik voor het grootste deel in Dedza, met uitzondering van woensdag town er een vergadering met de sponsor van UT, de Royal Norwegian Embassy, gepland stond in Lilongwe. Ik mocht daar de Education Specialists vertegenwoordigen met verhalen en voorbeelden uit 'het veld'. De sponsor was zeer tevreden over de voortgang van het project. Door bezuinigingen op enkele kosten en door extra geld van DFID kan er nu uitgebreid worden tot 70 scholen (los van andere sponsors).

Bij terugkomst in Dedza begon de ellende: wat leek op een reguliere stroomonderbreking duurt by inmiddels al 4 dagen en het is onbekend hoe lang het nog gaat duren. Voor mijn eten ben ik nu aangewezen op lodges aangezien koken hier op electriciteit gaat. Water moet ik weer in de winkels kopen, want ik kan mijn gefilterde water niet meer koken voordat ik het als drinkwater kan gebruiken. Bovendien is de waterlevering afhankelijk van de electriciteitsvoorziening, dus stroomt er ook weinig water uit de kraan momenteel. Eergisteravond bleek een groot deel van Dedza weer stroom te hebben, maar helaas niet waar ik leef.

Ga zo dus maar weer naar een lodge om te eten en tegelijkertijd mijn telefoon en laptop op te laden. Heb de hoop opgegeven dat de stroom er vandaag weer op komt. De inhoud van mijn koelkast kan inmiddels weggegooid worden: koken op kolen gisteravond was geen succes.

Verpletterend

Gisteren terug gevaren naar Nkata Bay (met de Ferry, dus vele malen sneller dan op de heenweg). Vervolgens met de Motorbike zo'n 125 km doorgereden naar Rumphi.
Het plan was om door het binnenland terug te rijden en onderweg het Vwala Wildlife Reserve te bezoeken.
's Ochtends bleek er echter geen benzine te zijn bij het enige tankstation in Rumphi: oplossing zou zijn 70 km terugrijden naar Mzuzu of een dag wachten.
Aangezien beide oplossingen niet erg aantrekkelijk leken, getracht de 'zwarte markt' te vinden on daar benzine te kopen. Dat lukte, waarna ik alsnog naar het Vwala Wildlife Reserve kon vertrekken.
Toen ik daar aankwam vertrok er net een grote groep toeristen die ik bij de toegangspoort tegenkwam. Zij waren hier 2 nachten gebleven maar hadden geen olifant gezien. Ik bleek meer geluk te hebben: na aankomst in het kamp bij het Kazuni meer kwam er na een minuut of 15 een kudde van zo'n 50 olifanten een duik nemen in het meer. Fantastisch om te zien, maar het werd nog beter!

Net voor mijn lunch kwamen er zo'n 10 olifanten letterlijk bij mij op bezoek. Ze kwamen bladeren en takken eten van de struiken naast mijn hut op zo'n 2 meter afstand.
Ik vreesde het ergste voor mijn Motorbike want 1 van de olifanten stond er met zijn achterwerk een halve meter vanaf: 1 stap achteruit of als hij zijn achterwerk zou laten zakken en mijn Motorbike zou zijn verpletterd! Gelukkig draaide hij op tijd de goede kant op en liep hij weg. Een baby olifant kwam zelfs tot op een meter afstand van mij en zijn grote broer keek mij recht van voren aan.....

En niet veel later die dag kwam er doodleuk nog een grote kudde olifanten langs, opnieuw een groep van zeker 50 olifanten en het mooie is dat ze vanavond hoogst waarschijnlijk weer terugkomen on terug te keren naar hun eigen plek in het Reserve.

Inmiddels loopt de laatste dag van mijn eerste jaar in Malawi ten einde: de olifanten zijn nog niet terug gekomen, maar de nijlpaarden laten zich duidelijk horen deze avond. Ook antilopen, impala's en apen waren vanavond aan de oevers van het meer te zien.

Jungle out there

In de 5 dagen dat ik in Zulunkhuni River Lodge ben geweest heb ik veel meegemaakt. Zo heb ik enkele kilometers de rivier gevolgd, soms langs de oever lopend, soms hoog er boven terwijl de Zulunkhuni zich beneden woest tussen de rotsen door worstelde. Ook moest ik zelf een keer door de rivier om aan de andere kant verder te lopen. Onderweg veel gebeten door rode mieren en prachtige plaatjes kunnen schieten van de omgeving en een fraai gekleurde en waarschijnlijk zeer giftige spin.

Een bezoek aan Ruarwe leverde mij een onverwachte lunch met de Chief op: Nsima met vis.
Op het pad ernaartoe veel vriendelijke begroetingen van lokale bewoners en veel kinderen die vragen om op de foto te mogen.
Ruarwe zelf is een klein vissersplaatsje met een verrassend grote bibliotheek en een media centre (door NGO Panjira gesponsord). Telefonisch contact in Ruarwe zelf is onmogelijk en bellen kan alleen na het beklimmen van een hoge naastgelegen berg (wat ik dan ook heb gedaan). Ruarwe heeft verder 1 lagere school met 353 leerlingen maar slechts 6 leerkrachten voor de 8 groepen. Ook zijn er 2 middelbare scholen in de directe omgeving te vinden.

Natuurlijk in deze dagen ook veel gezwommen in het meer, meestal vanaf een strandje dat vooral gebruikt werd door vissers van een nabij gelegen dorpje aan de andere kant van de rivier (en de Lodge).
Aan die kant ook zo'n 2 uur doorgelopen om een bezoek te brengen aan het plaatsje Khondowe, waar ik de PEA kon ontmoeten van dit district.

Tussendoor veel gekletst met Phillip,  de staff van de Lodge, enkele andere toeristen (die later kwamen) en John, de program coordinator voor het media centre. De laatste dag werd ik door John uitgenodigd om bij hem thuis te komen lunchen: Nsima en local chicken (deze keer had ik vooraf aan kunnen geven dat ik liever geen vis eet).

Robinson Crusoe

Gisteren per lokale boot van Nkhata Bay naar Ruarwe gereisd. De boot zou om 8.30 uur vertrokken, maar dat werd natuurlijk bijna twee uur later. De boot werd volgestouwd met goederen en voedsel en een compleet bankstel werd op het dak gezet. De passagiers moesten maar ergens een plaatsje vinden op een paar overgebleven stukjes bank.
..... en zo begon een lange boottocht van een dikke 11 uur naar Zulunkhuni River Lodge vlakbij het dorp Ruarwe. Ik kwam daar om 21.45 uur aan. Ik werd ontvangen door 2 night guards en Philip, een Chinese vrijwilliger die hier 3 maanden heeft gewoond en gewerkt.
Hij wist nog iemand op te trommelen om avondeten voor mij te maken. Daarna mijn bed opgezocht in een eenvoudig Chalet met balkon, uitkijkend over het meer. Een Robinson Crusoe gevoel in een Fred Flintstone omgeving: mijn Chalet is gebouwd op de rotsen en veel delen van de Lodge lijken uitgehouwen rotspartijen.
Mijn uitzicht is prachtig:

Nkhotakota wildlife

Vandaag naar het Nkhotakota Wildlife Reserve geleden, waar ik hartelijk ontvangen werd. In plaats van de 61 Dollar die een 'toerist alleen' normaal zou moeten betalen was ik slechts 17 Dollar kwijt nadat ik verteld had dat ik al bijna een jaar in Malawi woon. Er volgde een wandeling in het reservaat van zo'n 3 uur, maar helaas waren de 500 verhuisde olifanten nog niet losgelaten. Vandaag zouden er nog enkele vanuit Liwonde National Park overgebracht worden en de vanaf volgende week kunnen ze allemaal vrij rondlopen in het reservaat. Ik moest dus genoegen nemen met apen en krokodillen. De parkwacht deed nog haar best voor me om me bij het uitladen van de olifanten te krijgen, maar helaas vertrokken ze te laat hit Liwonde en werden ze pas om 7 uur vanavond in Nkhotakota verwacht: te laat voor mij, want ik moest weer voor het donker terug zijn bij mijn tent.

Een eigen huis...

Een eigen huis, een plek onder de zon ....
Tijd voor vakantie! Op mijn eerste dag zo'n 250 km op mijn Motorbike afgelegd. Halverwege in Chipoka bij een lodge met uitzicht op Lake Malawi gelunched en gerelaxed op het strand. Daarna doorgescheurd naar Nkhotakota om mijn 'huis' te bouwen op de grond van de Safari Lodge (van dezelfde eigenaar, nl. Charity, als The Pottery in Dedza).
.... en laat ze nou toevallig ook nog aanwezig zijn! Dus ik werd meteen uitgenodigd om vanavond nee te eten.

18de training voltooid

Een half jaar geleden, op 3 februari, ben ik begonnen schoolteams te trainen voor het UT project. Vanmiddag, 2 augustus 2016, heb ik mijn 18de training voltooid. De trainingen zijn in die zin veranderd dat ze nu 2 dagen duren in plaats van 1 en er zijn natuurlijk ook nieuwe elementen aan toegevoegd, zoals het werken aan een 'timetable'. Op alle scholen waar ik de training uitgevoerd heb, wordt het project goed verwelkomd, wat een goede basis is voor de kinderen van de betreffende scholen: het werken met iPads is 'leuk' en 'leerzaam', maar is nog leuker voor de kinderen als de leerkrachten zelf ook enthousiast zijn en het niet zien als het 'zoveelste project'. Leerkrachten hier hebben al veel projecten gezien die na 1 of 2 jaar ophouden te bestaan en een 'stille dood sterven'. Dat mag met UT niet gebeuren!

Nog meer bezoek

Zondag 24 juli werd ik door iemand van mijn kantoor gebeld dat er 'bezoek voor mij stond te wachten'. Huh? Op zondag?...
Dus maar snel op mijn Motorbike naar kantoor gereden, waar ik Terry aan trof, een Engelsman die tijdelijk in Tanzania woont, waar zijn vrouw voor VSO werkt. VSO Tanzania gaat een pilot draaien voor UT en dus was hij geïnteresseerd om te zien/horen hoe het project hier draait. Zondag dus maar gebruikt om 'uit eten' te gaan bij de Pottery en hem over het project te vertellen. De dag daarna, maandag, heeft hij een training mee kunnen maken die ik op één van de scholen verzorgde en vervolgens is hij doorgereisd naar mijn collega in Liwonde.

Dinsdag heb ik opnieuw een team getraind op één van de scholen in Dedza, waar het Learning Centre net klaar is en woensdag was een administratief dagje voor alle rapportage over de gedane activiteiten in de afgelopen maand. Donderdag volgde nog een dagje Lilongwe om op het hoofdkantoor het programma voor een workshop in augustus in elkaar te zetten en vandaag geniet ik van een rustdag: ik vond dat ik die wel verdiend had, aangezien ik het hele afgelopen weekend voor VSO bezig ben geweest.

Volgende week volgen dan nog drie werkdagen en daarna begint mijn vakantie, een kleine (grote?) rondreis door Malawi (Central and Northern Region).