Deelnemen aan de NGO-Week

Vandaag in alle vroegte vertrokken om met een aantal Staff-members en Volunteers als VSO te gaan deelnemen aan de NGO-Week in Malawi. Onze eerste taak daar was een 'stand' in te richten met o.a. foldermateriaal, DVD's e.d. over het werk van VSO in Malawi. De andere NGO's deden op dat moment uiteraard hetzelfde. Zo waren o.a. Amref, SOS Kinderdorpen, Plan en Concern met een eigen stand vertegenwoordigd. Op onze uitnodigingen stond vermeld dat President Mutharika langs zou komen voor de opening, maar dat bleek gewijzigd te zijn en Madam Kaliali, Minister of Gender, Children, Disability and Social Welfare.

  : :

Totdat de Minister arriveerde werden we vermaakt met een traditionele zang- en dansgroep. Hoewel zij al om 9.30 uur verwacht werd, duurde het uiteindelijk tot ongeveer 11.30 uur voordat ze kwam. Ze ging vervolgens bij alle stands langs en maakte overal een praatje.

Uiteraard werd ook onze stand door haar bezocht, waar ze een gesprekje aanknoopte met de Country Director van VSO (Dario). Na alle bezoekjes volgde een reeks speeches, die op zijn minst opmerkelijk genoemd mogen worden omdat er door de sprekers flinke kritiek in gegeven werd, uiteraard naar anderen. Ik zal maar niet ingaan op details, maar het was wel bijzonder om dit mee te mogen maken.
Morgen volgt nog een dag van de NGO-Week, waarbij we vermoedelijk een groot deel van de tijd in de stand zullen staan om informatie te geven. Ook dan zullen er weer wat muziek, dans en presentaties zijn voor de afwisseling.

   

Rotstekeningen

In het afgelopen weekend heb ik veel rondgereden met mijn Motorbike (om ervaring op te doen). Zaterdag een toch gemaakt van 130 km over verharde wegen dwars door de bergen. Nu zijn sterke stijgingen of dalingen met haarspeldbochten in een auto al een flinke uitdaging, maar met de motor en kuddes geiten met geitenhoeders op de weg een nog veel grotere uitdaging. Het is in elk geval prima verlopen, zodat ik zondag toe was aan de volgende uitdaging: het rijden op onverharde wegen. In het Chongoni Forest Reserve waren de wegen behoorlijk vervormd door water en modderstromen (hoewel nu wel alles droog was). Doel van de trip was de eeuwenoude rotstekeningen te vinden in een gebied dat inmiddels door Unesco als World Heritage is aangewezen. Eénmaal van de doorgaande weg af was er op enkele geitenhoudertjes na echt niemand meer te bekennen, dus ook niemand die mij de weg kon wijzen... Gelukkig leverde wat rondrijden, 'stoppen bij rotspartijen' en het beklimmen van een aantal heuvels/bergen uiteindelijk 2 plekken op met de beroemde rotstekeningen, hoewel ik bij de rechter foto wel mijn vraagtekens heb over de echtheid: het jaartal 2013 kan betekenen dat ze toen gevonden zijn of misschien wel het jaar waar in ze gemaakt zijn: ze zien er in elk geval nog 'te mooi' uit om al eeuwenoud te zijn (maar ik ben geen deskundige).

   

Grote ontwikkelingen

Hoewel ik nog nauwelijks van start ben gegaan in mijn eigen district (Dedza), krijg ik er een ander district bij namelijk Ntcheu, zo'n 80 km zuidelijker. Betekent veel en lang reizen want sommige van mijn scholen zijn daardoor plotseling 100 km weg. ...lekker veel scheuren dus op mijn Motorbike en waarschijnlijk soms overnachten in Ntcheu.

Tweede ontwikkeling: volgende week is er een landelijke meeting van alle hulporganisaties die actief zijn in Malawi. Ik ben gevraagd om daar ons project te presenteren samen met de VSO Staff. Aangezien ik ingestemd heb betekent dat dit meteen mijn eerste kans is om de President van Malawi te ontmoeten en misschien wel te spreken.

Ook VSO NL had een verrassing: ze gaan mijn verhaal gebruiken in een mailing om nieuwe Volunteers te werven. Ik krijg natuurlijk wel inspraak in de versie die ze rond gaan sturen en zal weer eens op jacht gaan naar een leuke foto.

Gisteravond overigens geSkyped met studenten in Nederland over Unlocking Talents op initiatief van de Master SEN opleiding van Fontys: een goed idee om hen zo kennis te laten maken met internationalisering en het zal vast nog wel een vervolg gaan krijgen. Het was in elk geval leuk om te doen.

Vandaag een bezoek gebracht aan een kliniek voor een reguliere medische checkup; natuurlijk wel even extra opgelet met het gebruik van naalden, maar in deze privé-kliniek was alles wat gebruikt werd netjes en steriel verpakt, dus dat zal wel goed. Gelukkig met mijn gezondheid ook, hoewel ik wel weer zo'n 5 kilo gewicht kwijt ben. Het zal waarschijnlijk wel veroorzaakt zijn door het enorme vochtverlies tijdens de motorbike-training: het liep soms met straaltjes uit mijn mouwen...

Mijn eigen motor

Vanmiddag is mijn Motorbike maar Dedza gebracht, zodat ik vanaf nu een stuk mobieler ben en daadwerkelijk de scholen kan gaan bezoeken. Inmiddels zouden bij 4 scholen de Learning Centres klaar zijn en is het wachten op de servers en de iPads, die deze of volgende week verwacht woorden.

Motorrijles

Vandaag mocht ik dan eindelijk, nadat ik maandag mijn theorie-examen had behaald, van het oefenterrein af en 'on-' en 'off-road' rijden. Vanmorgen een flink aantal kilometers afgelegd, voor een groot deel staand op mijn motorbike, omdat het nogal onstuimige paadjes waren en dan kun je beter niet zitten. We reden soms door erg afgelegen natuurgebieden, soms door dichtbevolkte straatjes. Dus het was een toch waarin ik niet alleen op de weg moest letten, maar ook op 'overstekende geiten en andere beesten, onverwachte bewegingen van (kleine) kinderen en natuurlijk ook verkeer, zoals auto's, fietsers, bussen en vrachtwagens. De meest vreemde ontmoeting was wel met een door 2 mannen gevangen vogel (zie foto) en een aap die ons vanuit de bomen zat te begluren.

   

Ook grappig was het oefenen op een plaatselijk voetbalveldje. Kinderen uit de buurt kwamen op ons lawaai af en stonden de hele tijd te kijken hoe wij daar heuveltje op, heuveltje af reden en de hellingproef moesten uitvoeren. Tijdens de pauze probeerde ik ze op de foto te zetten, maar aangezien sommige kinderen niet bekend zijn met een camera, probeerden ze snel weg te rennen.

Het regenseizoen begint...

Vandaag werd ik er al vroeg op uitgezonden om 2 scholen in Lilongwe te bezoeken. De eerste school, Phereni, bezocht ik om foto's te maken voor de dagelijkse instructies die de leerkrachten moeten uitvoeren als ze met de kinderen op de iPads gaan werken. Zowel de kinderen als de leerkracht die model moest staan voor de foto's werkten fantastisch mee, dus dat was een welbestede ochtend.

    

Toen ik daar klaar was, was het weer compleet omgeslagen: de lucht was 'dreigend' en het leek er op dat er elk moment onweer los kon barsten.
Hoogste tijd dus om de tweede school op te zoeken, Muzu. Ze hadden een probleem met de stroomvoorziening via hun zonnepaneel. Helaas kon ik het probleem niet voor ze oplossen, maar ik heb wat foto's gemaakt om een expert er naar te kunnen laten kijken. Mogelijk moet ik maandag terug als er een oplossing is gevonden, zodat ik het alsnog kan fixen. Toen ik klaar was op deze school was het inmiddels begonnen te regenen.
's Middags in alle rust verder gewerkt aan de instructiebladen, waar ik 's ochtends de foto voor had gemaakt. Inmiddels zijn deze klaar en verstuurd naar de andere leden van het team voor commentaar, zodat ze volgende week vastgesteld kunnen worden. Deze bladen gaan overigens in heel Malawi door alle projectscholen gebruikt worden, dus dat mag wel een mijlpaal genoemd worden.
Vanmiddag is er aardig wat water uit de hemel omlaag gestort: ik hoop nog op tijd voor de boeren, want in veel delen van Malawi dreigt er hongersnood door de aanhoudende droogte en mislukte oogsten. In de kranten kom je inmiddels verhalen tegen van gezinnen die nog maar 1x per dag kunnen eten: sommigen hebben alleen mango's te eten, die dan gepureerd en gekookt worden als vervanger voor een maaltijd. Laten we hopen dat de regen er voor zorgt dat zij ook weer snel andere dingen kunnen eten.

Back to school

Vandaag net als gisteren voor even terug in de schoolbanken om theorie te leren voor mijn verkeersexamen. Het meest lastige daarbij is dat Engelse theorie wordt aangeboden in een Zuid-Afrikaans boek. Er komen dus nogal wat niet-alledaagse Engelse woorden in voor die ik in mijn hoofd moet stampen. En dan heb ik het nog niet over een aantal tamelijk vreemde verkeersborden die ze blijkbaar in de UK gebruiken. En dat allemaal om mijn motorrijbewijs te kunnen behalen.

Wachten...

Gisteren en vandaag zijn blijkbaar wachtdagen. Hoewel de Motorbike training gisteren zou starten is daar nu nog weinig van te merken....effectief een uurtje over verkeersborden gepraat en verder alleen maar gewacht. Vandaag de hele dag in de rij gestaan om een Entity Card te bemachtigen om morgen met theorie- en rijles te mogen starten. En dan klagen de Hollanders over een uurtje in de rij staan in de Efteling....

Overigens ben ik net terug (16 uur), maar moeten we morgen terug om te betalen en de card op te halen, want helaas kan dat nu niet omdat de banken hier om15 uur dicht gaan. Met een beetje geluk kan ik dan toch morgen eindelijk starten.

De Nederlandse kolonie...

Een fantastische dag gehad vandaag (en hij is nog niet voorbij...). Vanmorgen gebeld met zuster Lissy van het Teacher Training College (TTC = een soort PABO dus). We hadden al enkele keren heen en weer gemaild en ik had aangegeven vandaag langs te willen komen, maar helaas was het haar niet meer gelukt om mij terug te mailen over het tijdstip dat ik verwacht werd. Zij gaf aan dat ik op elk gewenst tijdstip mocht komen en hoorde toen dat ik nog geen vervoer had, omdat ik nog geen MotorBike-training heb gehad hier. Gevolg was dat ik een klein uur later door een auto werd opgehaald. Vlak daarna stopten wij bij de supermarkt, waar één van de nonnen boodschappen had gedaan. Zij stapte in, maar ook nog een vrouw en een kind. Die laatste twee bleken Nederlanders te zijn, dus onderweg heerlijk Nederlands kunnen kletsen: zij bleken in Bembeke een bakkerij te gaan openen en tijdelijk in een huis bij de TTC te wonen tot hun eigen huis was afgebouwd. Eénmaal in Bembeke bij de TTC aangekomen bleek ik in een soort Nederlandse kolonie terecht te zijn gekomen, want op de TTC waren nog 2 Nederlandse leerkrachten les aan het geven en in het dorp woonde nog een Nederlands echtpaar, die met hulp vanuit Nederland, hier eigen projectjes opzetten en dus veel doen en gedaan hebben voor de dorpsbewoners. Ze komen elk jaar een aantal maanden naar Malawi, naar hun huis in Bembeke, om te kijken wat ze kunnen doen. Eén van de dingen die zij gerealiseerd hebben is het helpen opbouwen van een school voor kinderen met 'special needs'. Fantastisch dus. Ik ga ze zeker nog zien voordat ze terug gaan naar Nederland (hoewel dat al snel is). Natuurlijk geldt dat ook voor de Nederlanders met hun bakkerij, maar die zijn er nog maar net 2 weken en blijven nog zeker 2 jaar. Morgen wordt ook een speciale dag: 's middags ga ik naar The Pottery, de grote toeristische attractie van Dedza, om de eigenaresse te helpen wegwijs te maken in het werken met Excel. Ik heb haar dit al een hele poos geleden beloofd, maar er is nog geen kans geweest om dit uit te voeren. Ze komt mij morgen daarvoor ophalen en liet mij vanmiddag weten dat ik meteen uitgenodigd ben voor een etentje ter gelegenheid van haar verjaardag, want wat blijkt: ze is vandaag jarig! Tijd voor een feestje dus!

Dedza Mountain

Afgelopen zondag voor het eerst Dedza Mountain beklommen. Dedza zelf ligt op 1600 meter hoogte en Dedza Mountain torent daar nog zo'n 500 meter bovenuit. Op de top, op een hoogte van 2100 meter dus, staan antennes voor communicatiedoeleinden. Het bleek dat daar een handjevol mannen continu aan het werk waren: ik werd zeer hartelijk ontvangen en naar het uitzichtpunt begeleid. Onderweg was ik trouwens alleen enkele houthakkers tegengekomen, die met zware boomstammen op hun nek ofwel naar boven, ofwel naar beneden gingen.

Omdat er antennes bovenop de berg staan is er dus ook een weg waarop je naar boven zou kunnen rijden: het zou zo'n tweeënhalf uur duren om die weg te voet af te leggen en dat zou automatisch betekenen dat ik op het heetste punt van de dag bovenop de berg zou staan. Daar heb ik dus maar niet voor gekozen. Een gevolg was wel dat ik via smalle, steile paadjes naar boven moest klimmen. Met hulp van een gevonden wandelstok en regelmatige rustpunten was dit prima te doen.

Enigszins beangstigend was wel de enorme bosbrand die aan de andere kant van de berg woedde. Aangezien ik er hoog boven stond kon ik goed zien hoe de brand zich uitbreidde en op sommige plaatsen steeds weer fel oplaaide. Er was weinig kans dat de brand tot op boven de berg zou komen, aangezien er genoeg kale, rotsachtige plekken tussen zaten.

Op de terugweg was het 'oppassen geblazen', omdat het natuurlijk moeilijk inschatten is hoe het verloop van een pad is en ik wilde natuurlijk niet middenin de bosbrand uitkomen. Gelukkig vond ik al snel een smal bergpaadje dat om de berg heen leek te slingeren. Na een minuut of twintig was ik inderdaad weer aan de voorkant van de berg, waar mij nog een steile afdaling stond te wachten. Groot voordeel was dat ik nog verschillende prachtige uitzichten kreeg op Dedza en nu ook eens de wegen van boven kon zien die ik dagelijks moet lopen. De foto hieronder laat zelfs mijn huis zien, maar dan moet je wel weten waar je moet zoeken...