Karonga, 10de en 11de dag

Ik heb gisteren en vandaag vooral besteed aan 'data-collectie': registratie van gegevens van de 10 scholen rondom Karonga die aan ons project meedoen. Veel foto's gemaakt van 'kleine gebreken' aan de Learning Centres om de aannemers aan te kunnen tonen waar ze in gebreke zijn gebleven. Tijdens mijn rondgang langs de scholen heb ik drie scholen moeten vertellen dat ze helaas nog moeten wachten op de training van het hele team: tijdens mijn 13 dagen in Karonga is het gelukt om trainingen aan te bieden aan 7 van de 10 scholen. Geen slecht resultaat dus, maar toch een teleurstelling voor 3 scholen. Toen ik meldde dat ik niet zeker wist of ik zelf terug ga komen voor de resterende trainingen of dat dit iemand anders van VSO zou zijn, kreeg ik bij 2 scholen meteen te horen dat ze wilden dat ik terug zou komen. Het bleek dat ze met head teachers van andere scholen gesproken hadden, die de training al gedaan had en die waren blijkbaar zeer tevreden over de vele 'praktijkoefeningen'. Een leuk compliment voor mij dus.

Een zelfde soort compliment kwam ook van de PEA, die vorige week niet aanwezig was geweest op de training van Mwenilondo. Ze had inmiddels vernomen hoe de training was verlopen en gaf aan er zaterdag zeker bij te zullen zijn als ik mijn voorlopig laatste training ga geven in Karonga. Dat wordt overigens nog een hele uitdaging, want er worden zo'n 48 leerkrachten verwacht van 2 scholen, het grootste aantal dat ik tot nog toe gehad heb voor een training.

Karonga, 8ste en 9de dag

Mijn achtste dag in Karonga, dinsdag, was de leukste dag tot zover: 's morgens bij aankomst Ngara verrast door zingende kinderen en super enthousiaste leerkrachten. Geen bange, angstige kinderen voor de camera tijdens de registratie, maar kinderen die duidelijk te horen hadden gekregen wat ze te wachten stond. Uitgelaten vrolijk renden ze naar het Learning Centre om geregistreerd te worden voor 'het werken met computers' (zoals de leerkrachten hen vertelden). En de kinderen werden beloond, want deze school presteerde het om op woensdag maar liefst 222 kinderen daadwerkelijk met de iPads te laten werken! Een fantastische prestatie en zeker als je bedenkt dat het de eerste dag is dat ze open zijn.

Op woensdag heb ik meegeholpen op Matinkhula om de kinderen te registreren. Net als Ngara is dit een nieuwe school in ons project. Het lukte om alle aanwezige kinderen van Standard 1 en 2 geregistreerd te krijgen, maar omdat het tempo laag lag, duurde het tot ver in de middag voor deze klus geklaard was.

Omdat ik verder niet meer bij andere scholen langs hoefde, kwam ik voor het eerst sinds ik in Karonga was al rond 16.00 uur terug bij mijn lodge: tijd dus (eindelijk) voor een kleine wandeling langs het meer. Ik kwam er al snel achter dat het strand in Noordelijke richting flink vervuild was met olieresten en na een kilometer lopen was ook de vervuiler snel gevonden, want er bleek daar een klein fabriekje te staan dat met een grote afvalpijp blijkbaar zijn vuil rechtstreeks in Lake Malawi afvoert. Ik heb het zwemmen dus maar achterwege gelaten .....

Karonga, 6de en 7de dag

Gisteren, op zondag, de training verzorgd voor 2 nieuwe scholen in ons project, Ngara en Matinkhula.
De leerkrachten waren erg tevreden over de training op zich en met name over de vele practische oefeningen. Helaas was er ook gemopper over het feit dat ze geen geld kregen maar in plaats daarvan een echte lunch. Ook werd er reisgeld verwacht, wat raar is, want waarom zouden we reisgeld betalen aan mensen die naar hun werk gaan (en vaak zelfs naast hun school wonen). Dus alleen het team van de andere school werd betaald, maar zelfs die waren ontevreden over het bedrag dat ze kregen.

Vandaag trainde ik twee andere teams en het geklaag begon al vrij snel na het begin van de training.
De head teachers bleken niets verteld te hebben over de lunch, die de leerkrachten zouden krijgen. Dus bijna alle aanwezigen gingen er van uit dat ze een 'lunch allowance' (= cash) zouden krijgen, wat dus niet ging gebeuren, aangezien ik lunches besteld had in een vlakbij de school gelegen restaurant.
Vervelend daarnaast was dat er volgens de head teachers 33 deelnemers zouden zijn, terwijl er maar 23 waren. Vreemd genoeg werden er wel extra snacks e.d. gepakt alsof iedereen aanwezig was.
De training op zich verliep wederom goed, maar het gezeur en geklaag eromheen maakte dit voor mij de slechtst verlopen training tot dusver.
Gisteren overigens nog een ander probleem moeten tackelen: de kabel van mijn gas handle brak af toen ik terug naar mijn lodge wilde rijden. Gelukkig was ik midden in Karonga toen dit gebeurde en niet in een geisoleerd gebied. Door het aanspreken van enkele bandenplakkers kon ik snel regelen dat er een Motorbike mechanic kwam om uit te zoeken wat het probleem was. De kabel zelf moest natuurlijk ergens anders gehaald worden en gelukkig wist hij iemand die bereid was zijn shop hiervoor te openen in de avond (in het donker, want er was geen electriciteit).
Het duurde lang, maar na ruim tweeenhalf uur kon ik mijn reis naar mijn lodge voortzetten.

Karonga, 4de en 5de dag

Ik maak nog steeds erg lange dagen in Karonga, maar het werk vordert goed. Op de vierde dag heb ik de laatste 2 scholen bezocht. Beide scholen zijn ver buiten Karonga en dat vraagt dus flink wat tuffen op mijn Motor. Probleem daarbij is dat er eigenlijk maar 1 geasfalteerde weg is waar weinig verkeer op rijdt. Gevolg is dat veel dieren de weg hebben over genomen, dus het is flink uitkijken geblazen voor op de weg lopende of overstekende koeien,  geiten, honden en apen. En dan zijn er natuurlijk ook nog mensen met karren of fietsen of die lopend de weg op gaan....
Vooraf de koeien zijn niet erg onder de indruk van mijn Motor of de claxon en hebben al een paar noodstops veroorzaakt (met name rond hobbelende kalveren).

Vandaag, zaterdag, een training verzorgd. Anders dan normaal was dat de leerkrachten live konden oefenen met kinderen die speciaal hiervoor naar school waren gekomen. Hoewel het de bedoeling was dat ze 's middags zouden komen waren ze 's ochtends al voor de start van de training aanwezig.
De training verliep goed ondanks het feit dat het Moederdag was en de vrouwen liever wat anders wilden doen.

Karonga, 2de en 3de dag

Ik heb inmiddels 8 scholen bezocht en kom veel vergelijkbare problemen tegen. Sommige zijn makkelijk op te lossen, andere zorgen er voor dat ik op een andere dag weer terug moet komen (zoals een niet meer werkende iPad, die dus vervangen moet worden). Ik word gelukkig overal met open armen ontvangen en de 2 scholen die tot nog toe geen iPads hadden, zijn inmiddels voorzien. A.s. zondag ga ik beide teams trainen en vanaf maandag gaan we dan beginnen met de registratie van hun leerlingen, zodat ze snel aan de slag kunnen gaan.

Op veel scholen krijg ik de vraag of ik niet de Volunteer in Karonga wil worden en dus hier wil komen wonen, maar dat gaat dus niet gebeuren. Ik voel er weinig voor om de scholen in Dedza en Ntcheu teleur te stellen: ik ben inmiddels al 14 maanden met ze bezig en de contacten verlopen erg prettig (zelfs in Karonga weten ze mij te vinden, zoals vandaag bleek).

Vandaag ook André ontmoet van Stichting FloJa, die hier vlakbij Karonga o.a. een eigen school runnen, waar zo'n 80 kinderen in de leeftijd van 3 t/m 7 jaar kleuter- en basisonderwijs krijgen; ook op het gebied van gezondheidszorg en welzijn en op het gebied van eten en drinken is de Stichting FloJa actief. Paulien en André hebben zo'n 7 maanden geleden Floor en Jan opgevolgd, de oorspronkelijke oprichters van dit project.
Ik ga later deze week een kijkje nemen bij dit project.

Karonga, eerste dag

Vandaag was mijn eerste werkdag in Karonga waar ik twee weken de volunteer vervang, die onverwachts niet meer terug gekomen is van een bezoek aan zijn eigen thuis.
Vandaag drie scholen bezocht een flink aantal problemen kunnen verhelpen. Helaas nog niet alle, omdat ik vandaag ook deels wou gebruiken om te inventariseren welke problemen er zoal zijn. Daarnaast moesten er trainingen gepland worden dus was een bezoek aan de District Education Manager en de Coordinating PEA noodzakelijk. Ook moest een catering bedrijf gevonden worden om de maaltijd op de trainingsdag te verzorgen.
Mijn lodge ligt aan het meer, maar ik zal weinig tijd hebben om van het meer te genieten. Ben lange dagen weg en mijn weekenden lijken opgeslokt te worden door de trainingen....

Topdrukte

Vandaag in Ntcheu mijn achtste training binnen 2 weken afgerond. In deze trainingsronde worden hele schoolteams getraind in het gebruik van de iPads en de Learning Centres. De trainingen duren vier tot vierenhalf uur en kunnen niet eerder dan 13.00 uur starten om de lessen niet te erg te verstoren. In de ochtenduren ben ik dan meestal op andere scholen te vinden met de registraties van kinderen, waardoor de dagen lang en zwaar zijn. En dan vergeet ik nog te vermelden dat het werk 's avonds vaak gewoon door gaat door afhandelen van mail, maken van documenten en/of financiële verslagen. Morgenochtend nog één school waar ik registraties ga doen en volgende week volgen dan 2 andere nieuwe scholen. Op één van die scholen moeten bijna 1000 kinderen geregistreerd worden, dus ik ben benieuwd of we dat gaan redden in twee ochtenden.

Inmiddels ben ik gelukkig weer goed herstellende van mijn motor-ongeluk eerder deze week. Op maandagavond, tijdens mijn terugreis van één van mijn trainingen, stak een niet-uitkijkende voetganger onverwachts over. Aangezien hij stilstond en 'de andere kant opkeek' toen ik aan kwam rijden, was zijn actie geheel onverwacht en bovendien op een moment dat ik op een afstand van zo'n drie meter van hem af was. Geen kans dus om hem te ontwijken of op tijd te kunnen stoppen. Gelukkig voor hem (en mij) reed ik niet al te hard, omdat het binnen een bewoond gebied was. Ik reed max. 40 km/uur en doordat ik remde toen dit gebeurde zal het nog zo'n 25 km/uur geweest zijn toen hij tegen mijn motor aan knalde. Uiteraard kwamen wij beiden ten val. De verwondingen vielen gelukkig allemaal mee, maar mijn motor bleek direct na het ongeval onbruikbaar en dat terwijl ik nog 10 km te gaan had. Gelukkig kreeg ik, samen met mijn motor, een lift op een vrachtwagen, die mij op een km afstand van mijn huis afzette. Later die avond, bij mijn huis, kreeg ik mijn motor toch weer aan de praat, zodat ik besloot mijn (werk)plannen voor de rest van de week gewoon door te laten gaan.

De volgende dag dus de registratie gaan doen op een nieuwe school, Magareta en 's middags doorgereisd naar Ntcheu. Helaas bleek mijn motor toch wel wat problemen te hebben en kwam ik halverwege even stil te staan... maar uiteindelijk toch in Ntcheu aangekomen. Wel VSO benaderd om mij een vervangende motor te komen brengen, wat ze dan ook meteen de daarop volgende dag hebben gedaan.

Inmiddels heb ik besloten volgende maand 2 weken naar het uiterste Noorden van Malawi te gaan om daar de werkzaamheden van de vertrekkende Volunteer tijdelijk over te nemen. Het is belangrijk dat het werk daar door kan gaan en veel scholen zijn daar nu niet online, mogelijk omdat ze niet weten hoe ze moeten opstarten en/of niet weten hoe ze de nieuwe kinderen moeten registreren: ik pak mijn rol als 'vliegende keep' dus maar weer eens op.

Power en meer....

Na ruim twee weken geen elektriciteit te hebben gehad in mijn huis, is het probleem gisteren (17-09) eindelijk verholpen. Het bleek dat het elektriciteitsbedrijf bij de aansluiting van één van mijn buren een cruciale fout heeft gemaakt. Hierdoor werden de meters verwisseld en bleek ik dus de stroom van mijn buren te betalen, terwijl mijn stroom liep via hun meter. Mijn buren hebben hier flink van geprofiteerd, want dagelijks werd mijn voorraad units (vooraf betaald!) met zo'n 10 units verminderd, terwijl ik zelf dus helemaal niets verbruikte, want er kwam geen stroom het huis binnen. Tja, en wie zal dat betalen....?

Tijdens die twee vrijwel 'powerloze' weken kwam de stroom soms in heftige fluctuaties mijn huis binnen met als gevolg dat o.a. mijn geiser en mijn dag/nacht schakelaar voor de buitenverlichting kapot gingen. Heb inmiddels nieuwe gekocht, maar ook dat was weer een flinke schadepost! Tot overmaat van ramp is er vorige week in de nacht van vrijdag op zaterdag een (mislukte) poging gedaan om via mijn voordeur in te breken, waarna mijn slot onbruikbaar was en dus vervangen moest worden.

Momenteel is de elektricien voor de zoveelste keer terug in mijn huis om mijn geiser te repareren; gisteren deed hij al een poging om het element in de geiser te plaatsen, maar hij kon dit niet afmaken omdat hij geen siliconenkit meegenomen had... Bovendien presteerde hij het om door mijn plafond te zakken..., zodat ik er weer een nieuw probleem bij heb.

Wat werk betreft zit ik in een hele drukke maand: op 13 scholen in Dedza en Ntcheu moeten de nieuwe kinderen geregistreerd worden en ik probeer mijn tijd dus evenredig te verdelen om hen te ondersteunen. Vooral op de nieuwe scholen is dat een hele klus. Positief is dat een aantal scholen (alle scholen in Ntcheu!) zelf aan de slag gegaan zijn en niet op mijn komst hebben gewacht. Tijdens deze maand verzorg ik ook 8 trainingen van complete schoolteams. Doordat de registraties 's ochtends zijn en de trainingen 's middags, maak ik zeer lange dagen. Het niet hebben van elektriciteit zorgde er daarbij ook nog voor dat ik 's avonds op pad moest om elders mijn laptop, mobiel en iPads weer opgeladen te krijgen, aangezien ik die de dag erna weer nodig had.

Vanaf volgende week zullen veel 'nieuwe scholen' de iPads krijgen, zodat ze ook daadwerkelijk met hun geregistreerde leerlingen kunnen gaan werken in de Learning Centres: dat vraagt weer een nieuwe ronde van scholen bezoeken en ondersteuning, want ondanks de trainingen is het werken met iPads voor de meeste leraren toch wel even wennen...

Electriciteit

Na terugkomst van mijn rondreis door Central en Northern Malawi ben ik meteen doorgereisd naar Lilongwe voor een Training van TTC lecturers. Acht TTC's hadden elk 4 vertegenwoordigers gestuurd en de training verliep zeer succesvol. Alle TTC's gaan de leerkrachten in opleiding trainen in UT vanaf januari. De maanden daarvoor worden gebruikt om het lesmateriaal op orde te krijgen.

In de afgelopen week was ik voor het grootste deel in Dedza, met uitzondering van woensdag town er een vergadering met de sponsor van UT, de Royal Norwegian Embassy, gepland stond in Lilongwe. Ik mocht daar de Education Specialists vertegenwoordigen met verhalen en voorbeelden uit 'het veld'. De sponsor was zeer tevreden over de voortgang van het project. Door bezuinigingen op enkele kosten en door extra geld van DFID kan er nu uitgebreid worden tot 70 scholen (los van andere sponsors).

Bij terugkomst in Dedza begon de ellende: wat leek op een reguliere stroomonderbreking duurt by inmiddels al 4 dagen en het is onbekend hoe lang het nog gaat duren. Voor mijn eten ben ik nu aangewezen op lodges aangezien koken hier op electriciteit gaat. Water moet ik weer in de winkels kopen, want ik kan mijn gefilterde water niet meer koken voordat ik het als drinkwater kan gebruiken. Bovendien is de waterlevering afhankelijk van de electriciteitsvoorziening, dus stroomt er ook weinig water uit de kraan momenteel. Eergisteravond bleek een groot deel van Dedza weer stroom te hebben, maar helaas niet waar ik leef.

Ga zo dus maar weer naar een lodge om te eten en tegelijkertijd mijn telefoon en laptop op te laden. Heb de hoop opgegeven dat de stroom er vandaag weer op komt. De inhoud van mijn koelkast kan inmiddels weggegooid worden: koken op kolen gisteravond was geen succes.

Verpletterend

Gisteren terug gevaren naar Nkata Bay (met de Ferry, dus vele malen sneller dan op de heenweg). Vervolgens met de Motorbike zo'n 125 km doorgereden naar Rumphi.
Het plan was om door het binnenland terug te rijden en onderweg het Vwala Wildlife Reserve te bezoeken.
's Ochtends bleek er echter geen benzine te zijn bij het enige tankstation in Rumphi: oplossing zou zijn 70 km terugrijden naar Mzuzu of een dag wachten.
Aangezien beide oplossingen niet erg aantrekkelijk leken, getracht de 'zwarte markt' te vinden on daar benzine te kopen. Dat lukte, waarna ik alsnog naar het Vwala Wildlife Reserve kon vertrekken.
Toen ik daar aankwam vertrok er net een grote groep toeristen die ik bij de toegangspoort tegenkwam. Zij waren hier 2 nachten gebleven maar hadden geen olifant gezien. Ik bleek meer geluk te hebben: na aankomst in het kamp bij het Kazuni meer kwam er na een minuut of 15 een kudde van zo'n 50 olifanten een duik nemen in het meer. Fantastisch om te zien, maar het werd nog beter!

Net voor mijn lunch kwamen er zo'n 10 olifanten letterlijk bij mij op bezoek. Ze kwamen bladeren en takken eten van de struiken naast mijn hut op zo'n 2 meter afstand.
Ik vreesde het ergste voor mijn Motorbike want 1 van de olifanten stond er met zijn achterwerk een halve meter vanaf: 1 stap achteruit of als hij zijn achterwerk zou laten zakken en mijn Motorbike zou zijn verpletterd! Gelukkig draaide hij op tijd de goede kant op en liep hij weg. Een baby olifant kwam zelfs tot op een meter afstand van mij en zijn grote broer keek mij recht van voren aan.....

En niet veel later die dag kwam er doodleuk nog een grote kudde olifanten langs, opnieuw een groep van zeker 50 olifanten en het mooie is dat ze vanavond hoogst waarschijnlijk weer terugkomen on terug te keren naar hun eigen plek in het Reserve.

Inmiddels loopt de laatste dag van mijn eerste jaar in Malawi ten einde: de olifanten zijn nog niet terug gekomen, maar de nijlpaarden laten zich duidelijk horen deze avond. Ook antilopen, impala's en apen waren vanavond aan de oevers van het meer te zien.